Herfst

Herfst

Voor mij geen najaarsdip of winter depressie. Ik houd van de herfst. De natuur ruikt nu aards en kruidig. De kans op nachtvorst is er weer volop.  Tijdens onze bijna dagelijkse ochtend wandeling  op de trappen van de Wilhelmina berg bij SnowWorld, zien we de bomen verkleuren.

Het is een genot om het dagelijks waar te nemen. De lucht kan helder zijn als kristal en soms al tintelfris. Bij rustig herfstweer zijn de uitzichten riant, ander maal is de
wereld grijs, vochtig en klein. Vandaag doe ik boodschappen op de markt. Onderweg dwarrelt een grote wolk bonte bladeren over de weg. Het zijn meer dan vijftig tinten rood, bruin en goud. Door het gefilterde zonlicht tussen de bomen een adembenemende aanblik. Op de markt is het ook herfst. Ik koop prei, spruiten, eieren en om straks van te snoepen, maatjes haring met uitjes. Ook  wat goudrenetten, een kloeke spitskool en een mooie pompoen. De pompoen gaat niet mee voor de sier maar voor de soep. Het gevolg van deze euforische koopwoede is, dat ik me bijna een breuk sjouw aan mijn geluk.
Van de goudrenetten staat nu een deel te pruttelen om appelmoes te worden. De rest is voor een appeltaart.

In de tuin wordt nu ook alles een stuk rustiger. De tulpen en narcissen bollen zitten in de grond.  De zomerbloeiers zijn opgeruimd en er komen steeds meer lege plekken. Het straalt wel veel rust uit. Mijn tuin en de rest van de natuur maakt zich klaar voor de winterslaap. De soms opdringerige kleuren van de zomer zijn verbleekt, verdwenen of hangen er moe gebloeid en lusteloos bij. Klaar om gesnoeid of afgeknipt te worden. De spinnen nemen nu de macht in de tuin over. Niet dat het nu mijn vriendjes zijn. De prachtige webben vol dauwdruppels ’s morgens zijn om stil van te worden. De onverwachte ontmoetingen met de plakkerige draden,  als ik mijn tuinhuis binnen ga om wat op te ruimen, zijn om te rillen. Als dan ook een kwaaie spin beledigd naar beneden
komt zakken, om me van zijn bezitterigheid te overtuigen, ja dan is de romantiek snel weer voorbij. Om mijn gezicht te redden kijk ik dan ook maar beledigd terug. Ik laat het tuinhuis maar aan hem en zijn familie over tot het voorjaar. Tijd voor koffie met appeltaart.

Gerrie Drabbe