Huishoudelijk wonder

Huishoudelijk wonder.

Op een gewone zonnige ochtend deed ik een klusje waar ik niet goed in ben. Daarom doe ik  het  ook niet vaak. Ramen lappen! Helaas kan ik geen groter heroïsch feit vermelden. Ik lapte de ramen en geloof me het was nodig. Het grootste raam in de huiskamer stond wijd open zodat ik het streeploos schoon en glanzend kon wrijven. Dat is altijd de bedoeling. Bij mij wil dat maar zelden lukken. De waarheid komt altijd tegen de avond als de ondergaande zon me onverbiddelijk op de feiten wijst. Het woord streeploos krijgt dan ineens een heel andere betekenis. Ik heb ermee leren leven.

Op dat zonnige moment, was het licht zo mooi en de rust in mijn straatje zo sereen. Plotseling zag ik mijn moeder in haar glorie jaren. Jong, vol energie en ze droeg haar geruite schort. Ze lapte de ramen en ze had er zin in. Ik weet niet of ze op dat moment even bezit nam van mijn geest en mijn rechter arm. Ik lapte het raam met grote halen. Het was een goed gevoel waar ik op dat moment zelfs volop van genoot. Zonder enige verwondering, met de stellige wetenschap dat mijn moeder met een lach en een knipoog het raam streeploos voor mij lapte. Laat nu de avondzon maar komen.

Gerrie Drabbe